na sucho bez skinow bo mi sie nie chcialo instalowac i szukac

Kryształowe Ogrody powoli zaczynają wracać do swojego spokojnego życia. Słoneczne blaski o poranku dają znać uczniom, emerytom zajmującym się ogrodami czy pracownikom pobliskich legalnych biznesów o nadchodzącym kolejnym i wyczerpującym dniu w pracy, czy szkole. Zero napływu dilerów narkotykowych powoduje że Kryształowe Ogrody nie są oblewane narkotykami, czy całodobową przestępczością. Popołudniem w piękną pogodę dzieciaki zaczynają wychodzić z mieszkań, bawią się, ganiają się, bawią się w policjantów i złodziei a za nimi bacznie obserwujące ich matki które dały by się zamordować aby ich dziecko nie wpadło w sidła bandziorów. Wieczorem dzieciaki już śpią, na dzień /NOC KRYSZTAŁOWYCH OGRODÓW/ wychodzą grupki młodzieży. Głównie szesnasto i osiemnastolatków którzy głośno imprezują na zewnątrz. Okropnie irytuje to mieszkańców Kryształowych Ogrodów, ale ze względu na ich wielką pomoc w odnowieniu osiedla szanują to co im się należy. Niekiedy dochodzi tu do bójek które zawsze kończą się przybiciem piątki z obydwu stron. Osiedle powoli wraca na swoje.

PART II of Day one, Episode I;

Posłuchaj mnie teraz uważnie, sporo się działo po wczorajszym, zamordowali jakiegoś dzieciaka, chociaż go nie znałem. Jakaś grupka zebrała się wokoło mnie, i jakiegoś gościa który miał wydziarane ,,C" i zieloną bandanę.. Kim on był? Sam zadaję sobie to pytanie siedząc w więzieniu.. A właśnie! Więzienie. Wczoraj ktoś odstrzelił tego szczawia z karabinu maszynowego, po jakiejś minutce, dwóch połowa Departamentu Policji wpadła na sam środek tego numeru. Pozgarniali kogoś, matkę dzieciaka, i mnie z powodem Ucieczki i próby napaści na funkcjonariusza.. jak, przecież uciekałem przed nimi, to by było głupstwo żebym od razu wleciał w nich na pełnej piździe, ktoś tu chce mnie udupić. No nic, siedzę w tym momencie za kratkami z wyrokiem na trzy lata, mogli mi dać dwa dni za ucieczkę; mniejsza, nie mam zamiaru tego drążyć. Myślałem nad resocjalizacją, ale co powiedzieć tym z Willowfield? Że byłem w więzieniu, i resocjalizuję się? Przecież, tak jak to było pierwszego dnia, wypierdolą mnie na zbity pysk, chyba.. że to będzie świetny sposób na odizolowanie się od gangsterki. Jestem załamany swoją postawą, nie wiem co robić, nie wiem o czym myśleć, mam trzy ściany i kraty, przede mną w osobnej kracie leży Lindsay Ramsey - z tego co wiem matka tego dzieciaka którego zabili, obok jej celi jakiś Brytyjczyk.. Pieprzyć to, zobaczymy się za trzy lata po wyjściu.

EPISODE I;

Miałem szesnaście lat kiedy zostałem zamknięty w domu dziecka, i zawieszony w zakładzie dla nieletnich w którym przebywałem dwa lata za pobicia, kradzieże emerytów; po co to robiłem? Nie chciałem być gorszy od swoich kolegów z wyższej szkoły. W osiemnaste urodziny obchodziłem wyjście z zakładu, nie imprezowałem w domu, nie byłem z rodziną; chciałem zrobić coś ze swoim miernym życiem. Dostałem jakąś forsę od starszych, wyrobiłem dokumenty nawet nie wiadomo po co, zrobiłem prawo jazdy ponad przeciętnie. Zostawili mnie bez forsy, szlajam się po różnych ulicach z puszką i wybazgranym kartonem w dłoni czekając na jakieś zbawienie. Dostałem jakieś dziesięć dolców od James Montany - chciałem poprosić czy nie miałby jakiegoś schronienia w pobliżu, lecz.. nie zdążyłem. Zatrzymałem się na jednej ulicy, osiemdziesiąta piąta. Nie żeby mnie to do czegoś ciągnęło, ale Ghasty musiał mieć z nimi jakieś powiązania, choćby z tymi wpadami do nich o których ja nie miałem pojęcia, a telewizja aż huczała od tego że jakiejś matce stracono życie dwóch dzieci; w sumie, co mnie to obchodziło? Postanowiłem, że pokręcę się po sąsiedniej dzielnicy, najwyżej zgarnę kulkę między oczy. Gannon Knight - to właściwie tą osoba zainspirowałem się tego pierwszego dnia na osiemdziesiątej piątej, wyjaśnił mnie trochę. Niestety, nie byłem upodobniony do niego, różniło nas bardzo dużo, nie byłem specjalnie uzdolniony, on był kimś kim ja zawsze chciałem zostać, i nie po to żeby mieć dziarę, kolor, ale chodzi mi tu o szacunek. Pomijając fakty z zakładu odebrał mnie kumpel, białym Elegantem którym jechaliśmy trochę czasu do Santos. Nigdy nie zapomnę zapachu drewienka, to był jeden z droższych wozów w którym dotychczas przebywałem. Jesteśmy już na miejscu, siadamy, rozmawiamy. Dzięki niemu poznałem większość Santos po dwóch latach na wsi. Ustawiłem sobie to idealnie, zacząłem brać przykład ze starszych gości z osiemdziesiątej piątej.

tu nie chodzi o pisanie jakiegoś długiego /me, tu chodzi o umiejętność posługiwania się tą komendą.

NAME: Dayton

SURNAME:Russel

NICKNAME:Daytana

AGE: almost eighteen

DATE OF BIRTH: 10.04.1998

ASSOCIATIONS: none

------------------------------------------------------------------------------------------------

Nazywam się Dayton.. Dayton Russel. Urodziłem się, i wychowałem na Seville, dokładniej na blokach, rzadziej przesiadywałem na Owl Street, spokojnym terenie przy plaży, z dobrym widokiem na rozlegające się kobiety, i dobrym punktem do gry w koszykówkę. Daytana; pasowała idealnie do moich zainteresowań sportowych samochodów, oraz jednośladów. Nie byłem żadnym gangsterem, co możesz wywnioskować z mojego zdjęcia. To jest zwyczajny GLOCK17 którego używałem tylko do obrony własnej, nie miałem na niego pozwolenia. Chciałem być jak każdy inny dorosły, mieć dom, rodzinę, dziecko, samochód, i normalną pracę, niestety.. wyszło jak wyszło. Jednak, uległem pokusie pewnej osoby, powoli zacząłem wchodzić w arkany gangsterskiej sztuki, nawet samemu o tym nie wiedząc. Jednak, jestem nadal dumny z tego, co osiągnąłem w chwilach obecnych, i co mam nadal przy sobie.

fuuuj, plastik.